Capri

Sr. Þórhallur Heimisson
skrifar um Caprí.

Það er næstum því dulúðug upplifun að mæta snemma að morgni dags niðri við bryggju í miðri Napolí á Ítalíu, stíga um borð í litla ferju eða flugbát og halda út á Napolíflóann í átt til hinnar yndisfögru eyjar Caprí sem kúrir lengst úti á flóanum. Þangað er um klukkutíma sigling frá meginlandinu. Caprí hefur frá fornu fari lokkað til sín gesti enda ótrúlega falleg og einstök náttúruperla.

Á leiðinni til Caprí siglir gestur framhjá eldfjallaeyjunum Procida og Ischia, en sjálf er Caprí miklu eldri en þær, gerð úr setlögum, og var eitt sinn hluti af Amalfí skaganum. Þegar nær kemur rís eyjan úr sæ umgirt háum klettum þar sem hæsti punktur hennar er fjallið Monte Solaro. Siglt er i höfn í Marina Grande sem er aðalhöfn eyjarinnar og þar rétt fyrir ofan er Capri bær, fallegur lítill bær með þröngum götum, litlum verslunum og veitingahúsum.

Frá höfninni og til Caprí liggur togbraut sem flytur mann beint inn í hjarta bæjarins. Annars er mikil upplifun að byrja heimsókn til Caprí með siglingu kringum eyjunna. Á leiðinni blasa við yndislegar strendur, himinblátt hafið, hrikalegir klettar og hellar sem hægt er að sigla inn í ef báturinn er ekki of stór. Frægastur þeirra er Azzurra hellirinn, eða Blái hellirinn, þar sem litadýrð hafsins er engu lík.

Þar er líka að finna Marina Piccolo sem er lítill fiskimannabær á suður hluta eyjarinnar.

Caprí á sér langa og litríka sögu. Það voru Grikkir sem fyrstir byggðu bæji á eynni eins og víða á Suður Ítalíu um þúsund árum fyrir Krist. Seinni varð Caprí einn vinsælasti sumar davalarstaður Rómverskra fyrirmanna. Keisararnir Ágústus og Tíberíus byggðu sér „sumarhús“, eða með réttara sagt, sumarhallir á eynni. Tíberíus sem var keisari á þeim árum þegar Jesús gekk um og predikaði í Galíleu, flutti að lokum alfarinn frá Róm til Caprí og dvaldi þar síðustu tíu ár ævinnar. Sagt er að þegar gest bar að garði með einhver mál í farteskinu sem Tíberíusi leiddist að ræða, þá hafi keiasarinn einfaldlega látið kasta viðkomandi fram af klettunum. Og þar með var það mál úr sögunni!

Á miðöldum var Caprí mikilvæg verslunarmiðstöð og skipti oft um eigendur. Í dag er hægt að skoða ríkulegar byggingar og rústir frá allri þessari merku sögu, meðal annars Villa Jovis, rústir „sumarhúss“ Tíberíusar keisara. Hann lét reyndar reisa tólf slíkar hallir á eynni.

Á Caprí eru tveir litlir bæjir, Caprí bær sem fyrr er nefndur og Anacapri, sem liggur efst uppi á norður hluta eyjarinnar. Það er eins og að koma í aðra veröld að aka þrönga götuna þangað, hangandi utan í klettunum.

Í Anacapri ríkir kyrrð og næði, öfugt við fjöldann sem gjarnan er að finna í Caprí. Þar er hæsti staður eyjarinnar, fjallið Solaro og þangað er hægt að komast alveg upp á toppinn í stólalyftu. Ferðin upp er algert ævintýr og útsýnið stórkostlegt yfir eyjuna, flóann og Amalfí ströndina.

Bæði í Caprí og Anacapri er að finna fjöldann allan af veitingahúsum með mat sem einkennir Caprí. Enginn sem þangað kemur ætti að missa af að smakka á réttum með sítrónu eyjarskeggja. Sítrónurnar sem þar vaxa eru algert lostæti í kökum, ís, eftirréttum, sósum, drykkjum og hverju sem nafn er á gerandi. Þá fyrst þegar þú hefur smakkað sítrónu í Caprí veistu hvað sítróna er.

Við Íslendingar eigum auðvitað okkar eigin tengingu við Caprí og það er lag Hauks Mortens „Caprí Katarína“. Þegar siglt er í land eftir heimsókn út í þessa náttúruperlu er við hæfi að hlusta á Hauk Mortens syngja lagið á meðan Caprí kveður. Það er ekki laust við að tár falli af hvarmi í kvöldsólinni þar sem Caprí speglast í Napolíflóa á meðan Haukur Mortens syngur um Katarínu og ástina og fegurðina og eyjuna fögru.

Napólí

Sr. Þórhallur Heimisson
skrifar um Napólí.

Ítalía er eitt virkasta eldfjallaland Evrópu fyrir utan Ísland. Eitt þekktasta eldfjall þess er Vesúvíus sem gróf borgina Pompey undir ösku og eðju í miklu sprengjugosi árið 79 eftir Krist. En í skugga eldfjallsins hvílir borgin Napolí og úthverfi hennar teygja sig upp hlíðar þess.

Gamla miðborg Napolí stendur aftur á móti við flóann sem ber nafn borgarinnar, Napólíflói. Þar er að finna eina stærstu höfn Ítalíu þangað sem sigla farskip og skemmtiferðaskip frá öllum heimshornum. Napolí er því sannarlega milli fjalls og fjöru og náttúran öll og magnað umhverfið setur mark sitt á þessa gömlu borg sem býr yfir svo mikilli sögu og fjölbreyttu mannlífi.

Í sjálfri borginni búa um 900.000 manns, en stór-Napolí svæðið telur allt að 2.800.000 milljónir manna. Hjartsláttur borgarinnar getur því verið hraður og þar er að finna fjársjóði menningar, matargerðar, lista, tónlistar, sögu og að sjálfsögðu fótbolta. En þó Napolíbúar séu flestir kaþólskir, þá mætti ætla að fótboltinn væri þeirra mesti átrúnaður. Alla vega eru myndir af fótboltagoðinu Maradonna þar að finna á öðru hvoru götuhorni. Með geislabaug!

Saga Napolí teygir sig allt aftur á áttundu öld fyrir Krist. Það voru Grikkir sem stofnuðu borgina á sínum tíma, eins og margar aðrar borgir á suður Ítalíu og kringum Miðjarðarhafið. Heiti borgarinnar er þannig komið úr grísku, Nea Polis, og þýðir einfaldlega Nýja borgin.

Lega borgarinnar við flóann á besta stað gerði hana að miklu aðdráttarafli fyrir fjölbreyttan skara menningarþjóða og innrásaraðila sem lögðu hana undir sig gegnum tíðina, meðal annars Rómverja, forfeðra okkar Normana, Frakka, Spámverja og loks konungsætt Bourbona.

Napolí var þannig höfuðborg sjálfstæðs ríkis Suður ítalíu um aldir, sem gekk undir ýmsum nöfnum og laut margskonar stjórnendum, allt til ársins 1870 þegar Ítalía var sameinuð. Konungshöllin gamla setur þannig sterkan svip á bæinn ásamt köstulunum Castel dell Ovo, Castel Nuovo og Sant’ Elmo.

Að ekki sé talað um katakomburnar sem geyma leyfar frá öllum þessum öldum. Hvert tímabil sögunnar hefur sett mark sitt á Napolí eins og gönguhverfin sýna með sýnum mögnuðu byggingum, þröngu götum, smáverslunum, kaffihúsum og börum. Þannig er Napolí einstök blanda hins gamla og hins nýja.

Matarmenningin er líka engu lík í Napolí. Borgin er fæðingarstaður pizzunnar og bíður upp á heimsins bestu pizzur að mati þess er þetta skrifar. Djúpsteikt pizza er til dæmis pizza sem þú færð hvergi annars staðar. Margarítan er líka einstök þar, enda varð hún til í Napolí og heitir eftir annarri drottningu sameinaðrar Ítalíu. En margt annað er í boði fyrir mataráhugafólk, til dæmis sjávarréttirnir sem borgin er fræg fyrir. Vínið er líka einstakt, bragðmikið og safaríkt, enda ræktað úr Lacryma Christi drúfunni sem vex í hlíðum Vesúvíusar. Drúfan var fyrst ræktuð af Rómverjum og er því einstök. Napolí er þannig upprunaleg á allan hátt og engin túristagildra. Heimamenn taka vel á móti gestum en um leið getur borgin verið varasöm eins og margar aðrar stórborgir.

Ég nefndi fyrr kastala borgarinnar en kirkjurnar eru ekki síðri eins og til dæmis San Gennaro sem er kirkja verndardýrlings borgarinnar. Rétt utan við borgarmúrana er síðan að finna Pompey sem hefur verið grafin upp og sýnir Rómverja eins og þeir voru og bjuggu árið 79 eftir Krist.

Napolíflói er líka einstök náttúruperla þar sem eyjan Caprí blasir við, dulúðug og spennandi í fjarska. Ekki er síðra að heimsækja litlu eyjuna Procidu sem er rétt utan við landsteinana, örskots siglingu frá miðbæ Napolí.

Napolíflói er líka einstök náttúruperla þar sem eyjan Caprí blasir við, dulúðug og spennandi í fjarska. Ekki er síðra að heimsækja litlu eyjuna Procidu sem er rétt utan við landsteinana, örskots siglingu frá miðbæ Napolí.

Santíagó de Chile

Sr. Þórhallur Heimisson skrifar um Santíago de Chile.

Það er sérstök tilfinning að koma fljúgandi yfir Andesfjöllin og sjá Santíagó borg, eða Santiago de Chile eins og hún heitir formlega, skyndilega birtast á sléttunni fyrir neðan fjöllin. Fjallgarðurinn er gríðarlegur, tindarnir teygja sig móti himninum snævi þaktir, og vélin siglir yfir þá og steypir sér svo niður á milli þeirra, niður að borginni.

Santíagó er höfuðborg Síle og suðupottur, blanda fornrar menningar Suður Ameríku og nútímans, fjallasýnar og sléttunnar, Evrópu, Suður Ameríku og Kyrrahafsins. Borgin kúrir við fætur Andesfjalla eins og áður segir og fegurð náttúrunnar fer ekki fram hjá neinum sem til borgarinnar kemur. Ekki fremur en mögnuð saga hennar og menningarstraumarnir sem um hana streyma.

Síle liggur með fram vestur strönd Suður Ameríku, eins og mjó ræma milli Andesfjallanna og Kyrrahafsins. Það hefur landamæri að Perú í norðri, Bólivíu í norð austri, og Argentínu í austri og suðri. Nokkrar eyjar í Kyrrahafinu tilheyra líka Síle, þar á meðal Páskaeyjan. Náttúra Síle er ákaflega fjölbreytileg, allt frá eyðimörkum í norðri og að Patagóníu og Eldlandinu, eða Tierra del Fuego í suðri. Þar er að finna suðlægustu borg í heimi Puerto Williams.

Það er magnað fyrir Íslending að koma þangað suður eftir í janúar eða febrúar. Þar hafa kríurnar okkar vetursetu og litur himinsins er hinn sami og himinbláminn á Íslandi á sumrin, enda hitastigið svipað og á íslensku sumri og hafið allt um kring.

Síle er ótrúlega langt land og mjótt. Þess vegna er náttúran líka svona fjölbreytileg. Ef við hugsum okkur að Síla væri í Evrópu, þá myndi það ná frá Moskvu til Madrídar. Höfuðborgin Santíagó væri einhverstaðar á svipuðum slóðum og Vínarborg. Svo að við áttum okkur nú aðeins betur á stærðinni.

Santíagó þýðir „Borg heilags Jakobs“ sem er verndardýrlingur Spánar. Borgin var stofnuð árið 1541 af spænska landvinningamanninum Pedro de Valdivia og hefur verið hjarta Síle allar götur síðan. Síle var upphaflega hluti af spænska nýlenduveldinu í Suður Ameríku, en hlaut sjálfstæði 1818. Saga borgarinnar og Síle, allt frá tímum frumbyggja og til dagsins í dag, endurspeglast í byggingarlist Santíagó. Þar má finna byggingar frá nýlendutímanum og einnig nýtískulega skýjakljúfa. Megin torgi borgarinnar, Plaza de Armas, geymir sögulegar byggingar eins og dómkirkju Santíagó og Þjóðminjasafnið. Dómkirkjan er að sjálfsögðu kaþólsk enda kaþólska kirkjan stærsta kirkjudeild Síle. En í Santíagó er líka að finna hæstu byggingu Suður Ameríku, Gran Torre Costanera, sem telur 62 hæðir.

Útsýnið frá efstu hæðinni er stórkostlegt yfir borgina og til fjallanna í kring, en útsýnishæðin er í 261 metra hæð. Turninn sjálfur nær 300 metrunum. Þarna á útsýnishæðinni er oft mikið um dýrðir og gaman að borða eða taka snúning á dansgólfinu sem þar er að finna, með fjöllin allt um kring. Fátt jafnast síðan á við að horfa á sólarlagið þarna hátt yfir borginni og sjá sólina síga niður bak við Andesfjöllin. Það er eins og kvikni bæði í fjallgarðinum og borginni þegar sólin kveður og myrkrið tekur við. Fyrir neðan turninn sést Mapocho fljótið sem rennur gegnum borgina og ekki langt frá honum er lystigarðurinn Parque Metropolitano þar sem næði gefst frá nið stórborgarinnar.

Saga Síle og Santíagó eru eitt. Það er dramatísk upplifun að koma að gömlu forsetahöllinni, Monedahöllinni eins og hún heitir, þar sem Salvador Allende forseti svipti sig lífi, eða var skotinn, þegar herinn tók völdin 11. September árið 1973 og herstjórn Augusto Pinochet tók völdin.

Herinn hélt völdunum til ársins 1990 þegar herforingjastjórnin var felld. Pinochet sjálfur stýrði sem yfirmaður hersins til 1998. Öll þessi sorglega saga rifjast upp við hallardyrnar í miðborginni. Í dag er Síle lýðræðisríki þar sem kjörinn forseti er bæði leiðtogi landsins og stjórnarinnar. Enn er verið að gera upp hörmungar herstjórnaráranna og afleiðingar þeirra.

Í Santíagó búa í dag um 7 milljónir en í öllu Síle um 20 milljónir. Borgin er þéttbýlasta svæði Síle og efnahagsleg og menningarleg miðstöð landsins.

Ríó de Janeiro

Sr. Þórhallur Heimisson
skrifar um Ríó de Janeiro.

Ekki er erfitt að taka undir það sem margir segja, að Ríó de Janeiro sé fallegasti staður á jörðinni. Það er meira að segja til gömul þjóðsaga í Brasilíu sem segir, að Guð hafi skapað heiminn á sex dögum, en sjöunda daginn hafi hann ekki hvílt sig, eins og segir frá í Biblíunni, heldur hafi hann einbeitt sér allan daginn að því að skapa Ríó. Þess vegna er borgin svona undursamlega falleg.

Ég held ég geti tekið undir þessa skemmtilegu sögu. Allavega heillaðist ég af borginni þegar ég kom þangað í fyrsta sinn og hef verið aðdáandi hennar síðar. Þó auðvitað hafi hún sínar skuggahliðar eins og allar aðrar borgir. Grænar, skógi vaxnar hæðirnar og dásamlegar strendurnar eru ef til vill það fyrsta sem fangar augað þegar maður kemur til borgarinnar. En dulúðugur hrynjandi borgarinnar, heillandi mannlífið, maturinn og tónlistin gera það að verkum að maður gleymir henni aldrei.

Ríó hefur upp á margt að bjóða. Dásamlegu veðráttuna, Copacabana og Ipanema strendurnar sem eru heimsfrægar og fjölmarga spennandi staði sem hægt er að sækja heim. Strendurnar eru reyndar mun fleiri og ná yfir um 5 kílómetra strandlengju. Strandlífið er engu líkt. Skemmtanalífið er líka kafli út af fyrir sig, en það er einstakt í veröldinni. Ríó sefur aldrei. Ríó er á svipaðri breiddargráðu og Suður Afríka og mótar það veðráttuna. Hitinn í borginni verður hvað mestur í nóvember og fram í mars, en þá er sumar á suðurhveli jarðarinnar. Þó „kaldast“ sé í júní – ágúst, er hitinn samt alltaf hærri en venjulegur sumarhiti í norður Evrópu. Allir þekkja frægasta kennileiti borgarinnar, en það er Kriststyttan sem stendur á fjalli sem heitir Corcovado, í meira en 700 metra hæð yfir sjávarmáli. Sjálf styttan er 38 metra há. Það er erfitt að koma því í orð hvernig ferðalangi líður sem sækir styttuna heim en hún hefur verið kjörin ein af sjö undurverkum veraldarinnar í dag. Byrjað var að byggja hana árið 1922, á 100 ára afmæli sjálfstæðis Brasilíu frá Portúgal. Það tók síðan 10 ára að reisa hana. Á stallinum undir styttunni er að finna litla kapellu sem er helguð þjóðardýrling Brasilíu, heilagrar Maríu mey, eða „Nossa Senhora Aparecida“. Kapellan var vígð árið 2006.

Annað þekkt kennileiti borgarinnar er fjallið Sykurtoppurinn. Efst á honum er útsýnispallur í um 400 metra hæð. Útsýnið þaðan er stórkostlegt yfir borgina og ævintýri líkast að fara upp á toppinn í tveimur svifbrautum.

Það voru Portúgalar sem fundu Ríó de Janeiro, 1. janúar árið 1502. Ríó de Janeiro þýðir „Janúarfljótið“ á Portúgölsku. Staðurinn fékk nafn sitt af því að það var einmitt fyrsta janúar sem hann fannst. Portúgalarnir héldu að þeir hefði fundið ós stórfljóts. En þess í stað var það Guanavíkin sem þeir fundu, en víkin líkist mjög fljóti frá hafinu séð. Það voru samt ekki Portúgalar sem settust fyrstir að í Ríó heldur Frakkar. En árið 1560 tóku Portúgalarnir yfir og gerðu borgina að nýlendu sinni. Um 1700 fundust miklar gullnámur í Minas Gerais nærri Ríó. Ríó varð þá útskipunarhöfn fyrir gullið til Evrópu og óx borgin hratt. Árið 1763 varð Ríó höfuðborg portúgölsku nýlendunnar Brasilíu og var áfram höfuðborg eftir sjálfstæðið allt til ársins 1960 þegar Brasilía varð hin nýja höfuðborg. Napóleon frakkakeisari hafði líka mikil áhrif á sögu Ríó. Hann lagði undir sig Portúgal um árið 1800. Konungur Portúgal og hirð hans flúðu þá til Ríó og Rio varð höfuðborg Portúgalska heimsveldisins í ein 10 ár, eða á meðan á Napóleonsstyrjöldunum stóð.

Í dag er opinber tala íbúa Ríó um 6.000.000 en allt að 15.000.000 búa í borginni með úthverfum hennar og í fátækrahverfunum kringum borgina.

Fátækrahverfin kallast Favela og slík hverfi er að finna í öllum stórborgum Brasilíu. Fátækrahverfin í Ríó eru þó þekktust þeirra. Margir íbúar hverfanna eru fólk sem hefur flutt úr fátæktinni í sveitum Brasilíu til borgarinnar í leit að vinnu og betra lífi. Hverfin eru mörg á valdi eiturlyfjasala, þar eru þrengslin mikil, hreinlætisaðstaða af skornum skammti og dánartíðni há. Kaþólska kirkjan hefur þar mikil áhrif eins og annarstaðar í Brasilíu, enda fjölmennasta kirkjudeild landsins. Þannig eru andstæðurnar í borginni miklar, því um leið er Ríó annað auðugasta svæði Brasilíu og fjórða auðugasta efnahagssvæði í Suður – Ameríku. Borgin er ein mikilvægasta útflutningshöfn Brasilíu og miðpunktur ferðamannaþjónustunnar í landinu. Þar voru haldnir sumar Ólympíuleikar árið 2016. Þannig mætti lengi telja.

Eitt af því sem Ríó er hvað frægust fyrir er Karnivalið eða Kjötkveðjuhátíðin. Hátíðin er haldin 40 dögum fyrir páska, en undirbúningurinn stendur allt árið. Hápunktur Karnevalsins er skrúðganga Sambaskólanna svokölluðu sem um 2000.000 gesta fylgjast með. Þá dunar Sambadansinn allan sólahringinn og gleðin tekur engan enda. Ekki fyrr en sólin rís á ný að morgni og lýsir upp gullnar strendurnar og skógi þaktar hæðirnar þar sem Kristsstyttan vakir yfir borgarbúum og fallegustu borg í heimi.

Flórens

Sr. Þórhallur Heimisson
skrifar um Flórens.

Þegar litið er á kort af Ítalíu minnir landið gjarnan á stígvél. Efst uppi, eða lengst í norðri, eru Alparnir og lengst niðri, eða lengst í suðri, er Sikiley eins og táin á stígvélinu en Apulia hællinn. Gegnum allt „stígvélið“ teygja sig síðan Appennínafjöll og tengja saman landið. Við fót Appennínafjallanna í norðri liggur hin yndislega borg Flórens.

Flórens er ein þekktasta borg Ítalíu, þó hún sé í raun smáborg á ítalskan mælikvarða. Þar búa ekki nema um 380.000 manns eða álíka margir og Íslendingar. En samt er þessi litla borg höfuðborg lista og menningar í Evrópu og þó víðar væri leitað. Um leið er Flórens höfuðborg Toskana héraðs, sem af mörgum er talið eitt fallegasta hérað Ítalíu. Þar verð ég samt að fá að setja smá varnagla. Ég get nefnilega ekki valið eitt hérað Ítalíu framar öðrum. Öll eru þau einstök og sérstök með einstakt og sérstakt náttúrufar, sögu menningu og mannlíf. En óumdeilt er að Toskana hérað er í forystu hvað varðar matargerð og vín og er auðvitað alger perla á allan hátt.

Flórens er sem sagt höfuðborg Toskana en var eitt sinn í skamma stund höfuðborg Ítalíu eftir sameiningu landsins og á miðöldum var Flórens ríkasta borg Evrópu um tíma og vagga sjálfrar endurreisnarinnar.

Flórens er fyrst nefnd kringum árið 59 fyrir Krist í bókum rómverska hersins og þá undir hinu latneska nafni Florentina. Þá var svæðinu sem borgin stendur á skipt milli hermanna á eftirlaunum í rómverska hernum. Landið þótti frábært því moldin þar er svo frjósöm. Af því það voru fyrrverandi rómverskir hermenn sem lögðu drög að borgarskipulaginu var borgin hönnuð eins og rómverskar herbúðir með beinum götum og torgum í miðjunni þarf sem göturnar komu saman. Þetta sést vel á korti af borginni enn í dag.

Enda miðborg Flórens verið á heimsminjaskrá Unesco frá árinu 1982. Flórens varð sjálfstætt borgríki kringum árið 1000 og þá var það aðallinn sem tók þar völdin. Ein ríkasta og áhrifamesta aðalsættin sem ríkti í Flórens var Medici ættin. Hún stofnaði meðal annars Uffizi safnið. Fyrst var safnið aðeins geymsla fyrir ómetanleg listaverk sem ættin safnaði að sér. En árið 1756 opnaði það fyrir almenning. Safnið er enn í dag eitt stærsta og þekktasta listasafn veraldar. Þar er meðal annars að finna verka eftir Botticelli, Rafael, Michelangelo og Da Vinci, sem allt voru heimamenn í Flórens. Verk þeirra er líka að finna á öðrum söfnum borgarinnar. Þeirra frægust eru án efa Fæðing Venusar eftir Botticelli og Davíð eftir Michelangelo sem finna má á Accademia safninu.

Vagga endurreisnarinnar

Á tímum Medici ættarinnar varð borgin svo rík að hún sló sína eigin mynt sem kallaðist Florinur. Myntin vóg 3,53 grömm og var úr skíra gulli. Það er því ekki undarlegt að borgin hefir orðið svið mikilla átaka í gegnum aldirnar.

En frægust er borgin fyrir að vera vagga endurreisnarinnar svokölluðu. Í stuttu máli var endurreisnin tímabil algerlega nýrrar hugsunar í listum, menningu og trú þar sem einnig var leitað aftur til hinnar klassísku listar Rómar og Grikklands. Hófst endurreisnin um árið 1500 í Evrópu þegar hinir miklu listamenn sem hér að ofan voru nefndir störfuðu í Flórens. Þaðan komu einnig vísindamenn eins og Galileo Galilei og skáld eins og Dante sem uppi var nokkru fyrr eða um 1300. Flórens er kaþólsk borg eins og aðrar borgir Ítalíu. Þaðan hafa komið fjórir páfar sem er merkilegt ef tekið er tillit til stærðar borgarinnar.

Ekki má gleyma því að borgin Flórens er í sjálfu sér listaverk. Sem dæmi má nefna Ponte Vecchio brúnna, hina gullnu brú Flórens sem liggur yfir fljótið Arnos er rennur í gegnum borgina.

Brúin er þakin frægum byggingum sem virðast næstum vera að velta út í fljótið. Talið er að brúin hafi verið reist um árið 1000. Dómkirkja Flórens heitir Cattedrale di Santa Maria Fiore en er ef til vill betur þekkt undir heitinu Duomo. Kirkjan var vígð árið 1436 en hornsteinninn var lagður 1296. Hún er ein stærsta kirkja veraldar, 153 metra löng og 90 metra breið. Kirkjan er hlaðin verkum listamanna. Yfir kirkjunni gnæfir hvelfing þaðan sem er stórkostlegt útsýni yfir borgina. Enginn sem þangað kemur má missa af því að klífa hinar 463 tröppur upp á toppinn. Það er sannarlega erfiðisins virði.

Undir sjálfri kirkjunni er síðan hægt að kanna rústir hinnar fornu kirkju Santa Repata sem grafin var upp árið 1973. Á torginu fyrir framan kirkjuna er skírnarkapella heilags Jóhannesar frá árinu 1059 skreytt ótrúlegum listaverkum.

Flórens er mekka verslunar. Þar er að finna miðbæjarmarkaðinn sem frá fornu fari býður upp á allt sem hugurinn girnist. Að fara í Gucci safnið í Palazzo della Mercanzia er líka skylduheimsókn fyrir áhugafólk um tísku og tískustrauma. Og svo eru veitingahúsin og kaffihúsin óteljandi af öllum stærðum og gerðum í miðborginni og meðfram fljótinu forna.

Enn í dag er Flórens höfuðborg lista og menningar Ítalíu og Evrópu. Borgin hefur aldrei verið stór en alltaf í forystu, gegnum allar miðaldir og til nútímans. Stærðin skiptir því greinilega ekki öllu. Heldur krafturinn í menningunni, vilji borgarbúa og sköpunarkraftur og arfleifðin. Við Íslendingar mættum hafa það okkur til fyrirmyndar.

Ekki satt?

1 2 3 Next page